een ervaring om nooit te vergeten

Op een of andere manier moest ik vandaag weer aan Debbie denken.
Ik denk eigenlijk regelmatig aan Debbie, maar eerlijk is eerlijk, het wordt minder. Soms maandenlang helemaal niet, of slechts heel even.

Maar dat komt ook omdat Debbie er niet meer is. En misschien juist daardoor denk ik meer aan haar dan ik ooit gedaan zou hebben als ze gewoon weg was gegaan. Niet dood, gewoon weg, naar Australie of zo.
Debbie heeft toch , door wat ze gedaan heeft , best een flinke invloed op mijn leven gehad.
Ze had dat ook nooit moeten doen. Maar ja hoe kun je het iemand kwalijk nemen dat ze op een leeftijd van begin 20 een agressieve vorm van kanker krijgt en binnen een paar maanden dood is? Dat zou niet eerlijk zijn, want ze kon er zelf tenslotte ook niets aan doen.

Vol levenslust had ze zeker anders gewild.

Ik herinner me nog precies dat ik via via te horen kreeg dat ze ziek was. Een enorme tumor werd er gezegd. Ach, ja, zal wel overdreven zijn. Dat kan immers niet? En als er al iets zit, halen ze dat wel weg. Ik ben altijd kampioen geweest in het kop-in-het-zand-steken als de ellende dichterbij komt. Zie altijd weer positieve kanten. Maar ja, instorten in een winkel, met spoed naar het ziekenhuis, net de enorme bloeding kunnen stoppen? Da's toch wel wat.

En dan de ritjes naar Rotterdam voor de bestralingen.Er moest toch hoop zijn, anders zouden ze nooit meer zoveel moeite doen.....toch??? Ik weet dat ik net een andere baan had. Was net klaar met mijn opleiding tot verpleegkundige en had er even geen zin meer in. Dus ik leurde al een paar weken met geavanceerde schoonmaakmiddelen. Een driedelig pak, maar wel een oude D-kadett met roestplekken maar een onverwoestbare motor.

En Debbie raakte verlamd. Binnen twee weken. Zomaar verlamd. En weer werden er onderzoeken gedaan. Tja, weinig kans, de onderste helft van het lichaam zat al vol. Nu nog een scan van de bovenste helft en het doodvonnis was getekend.

Debbie is nooit een echte goede vriendin geweest. Want dan had ik haar vaker moeten zien. En dat gebeurde een of een paar keer per maand.En dan nog vaak kwam ze voor mijn toenmalige vriendin. Maar als we zaten te praten kon dat uren duren, en we hadden altijd de grootste lol. Ik ging dan ook altijd naast Debbie zitten en andersom. En nee, dat was niet alleen omdat ze ook mooi was.

Hoe ga je daarmee om ? Ze gaat gewoon dood. Ik wist het niet, en ik kreeg het best benauwd van mijn kop in het zand steken.
En ik herinner me nog goed dat ik in Dordrecht reed met mijn Kadettje, ik kwam de hoek om bij de weg naar het station, en opeens was er op de radio "something's got a hold on my heart " van Gene Pitney. Toen opeens besefte ik dat er geen redden meer aan was. Ik wist het al, maar beseffen is een tweede. De Dordtse bevolking moet raar opgekeken hebben dat ik opeens mijn zonnebril opzette, terwijl het zwaar bewolkt was, in mijn roestige Kadettje met driedelig pak aan. Ik verkocht die dag niets meer. Op zich niet vreemd, want ik had al die weken al niets verkocht. Een typisch geval van verkeerde beroepskeuze.

Ziekenbezoek, een leuk knuffelbeest geven, kop op zeggen tegen beter weten in, en stiekum weten dat dit de laatste keer zou kunnen zijn. En uiteindelijk ook was....

Dan de begrafenis. De enorme stoet mensen, de overvolle kerk, de kist met bloemen, en misschien wel honderden knuffelbeesten eromheen.
Ik had dit al vaak meegemaakt, mijn halve familie was die weg al gegaan. Maar dit was zo gruwelijk anders, dit kon niet, dit mocht helemaal niet.

De kerkdienst, met zelf gekozen teksten, zelf gekozen muziek, ik heb "tears in heaven "en "I'll be there "jarenlang niet kunnen horen. Ik gooide echt de radio uit.

En dan de laatste uittocht, waarbij iedereen een knuffel mee krijgt om mee naar het graf te dragen. Drie keer raden welke knuffel ik in mijn handen kreeg......had hem een paar weken daarvoor zelf nog gekocht....
En dan herinner ik me hoeveel pijn verdriet kan doen. Echt pijn, alsof er iets brandt Misschien wel zoveel pijn dat ik vanaf dat moment niets meer weet, daar houdt het gewoon op. En misschien moet dat ook wel zo zijn.

Vele avonden had ik al reeds een voorloper op mijn huidige waterbed. maar het meeste water lag op het hoofdkussen ;-)

En ik besef nu pas dat ik dit verhaal nog nooit volledig aan iemand heb verteld, omdat ik het gewoonweg niet kon. En iets zegt me dat ik het nog niet kan.

Zolang geleden, en er zijn weken, maanden dat ik er niet eens meer aan denk. De twee eerdergenoemde liedjes kan ik gewoon horen, maar laat me maar niet meer denken aan die kist vol knuffelberen. Laat ik dat maar gewoon vergeten.

Wie weet komt mijn passie voor knuffelberen daar wel vandaan. Wie zal het zeggen.

Ik heb in de loop van de tijd veel mensen zien gaan, zowel prive als op mijn werk, en best veel waren er niet ouder dan veertig.
Maar toch blijft dit verhaal een enorme indruk op me maken.

En daarom moest ik hier vroeg of laat wel een blog van maken.Bij deze, enne uiteraard opgedragen aan de hoofdpersoon.

Toch ben ik blij dat ik haar gekend heb.