een ervaring om nooit te vergeten

Op een of andere manier moest ik vandaag weer aan Debbie denken.
Ik denk eigenlijk regelmatig aan Debbie, maar eerlijk is eerlijk, het wordt minder. Soms maandenlang helemaal niet, of slechts heel even.

Maar dat komt ook omdat Debbie er niet meer is. En misschien juist daardoor denk ik meer aan haar dan ik ooit gedaan zou hebben als ze gewoon weg was gegaan. Niet dood, gewoon weg, naar Australie of zo.
Debbie heeft toch , door wat ze gedaan heeft , best een flinke invloed op mijn leven gehad.
Ze had dat ook nooit moeten doen. Maar ja hoe kun je het iemand kwalijk nemen dat ze op een leeftijd van begin 20 een agressieve vorm van kanker krijgt en binnen een paar maanden dood is? Dat zou niet eerlijk zijn, want ze kon er zelf tenslotte ook niets aan doen.

Vol levenslust had ze zeker anders gewild.

Ik herinner me nog precies dat ik via via te horen kreeg dat ze ziek was. Een enorme tumor werd er gezegd. Ach, ja, zal wel overdreven zijn. Dat kan immers niet? En als er al iets zit, halen ze dat wel weg. Ik ben altijd kampioen geweest in het kop-in-het-zand-steken als de ellende dichterbij komt. Zie altijd weer positieve kanten. Maar ja, instorten in een winkel, met spoed naar het ziekenhuis, net de enorme bloeding kunnen stoppen? Da's toch wel wat.

En dan de ritjes naar Rotterdam voor de bestralingen.Er moest toch hoop zijn, anders zouden ze nooit meer zoveel moeite doen.....toch??? Ik weet dat ik net een andere baan had. Was net klaar met mijn opleiding tot verpleegkundige en had er even geen zin meer in. Dus ik leurde al een paar weken met geavanceerde schoonmaakmiddelen. Een driedelig pak, maar wel een oude D-kadett met roestplekken maar een onverwoestbare motor.

En Debbie raakte verlamd. Binnen twee weken. Zomaar verlamd. En weer werden er onderzoeken gedaan. Tja, weinig kans, de onderste helft van het lichaam zat al vol. Nu nog een scan van de bovenste helft en het doodvonnis was getekend.

Debbie is nooit een echte goede vriendin geweest. Want dan had ik haar vaker moeten zien. En dat gebeurde een of een paar keer per maand.En dan nog vaak kwam ze voor mijn toenmalige vriendin. Maar als we zaten te praten kon dat uren duren, en we hadden altijd de grootste lol. Ik ging dan ook altijd naast Debbie zitten en andersom. En nee, dat was niet alleen omdat ze ook mooi was.

Hoe ga je daarmee om ? Ze gaat gewoon dood. Ik wist het niet, en ik kreeg het best benauwd van mijn kop in het zand steken.
En ik herinner me nog goed dat ik in Dordrecht reed met mijn Kadettje, ik kwam de hoek om bij de weg naar het station, en opeens was er op de radio "something's got a hold on my heart " van Gene Pitney. Toen opeens besefte ik dat er geen redden meer aan was. Ik wist het al, maar beseffen is een tweede. De Dordtse bevolking moet raar opgekeken hebben dat ik opeens mijn zonnebril opzette, terwijl het zwaar bewolkt was, in mijn roestige Kadettje met driedelig pak aan. Ik verkocht die dag niets meer. Op zich niet vreemd, want ik had al die weken al niets verkocht. Een typisch geval van verkeerde beroepskeuze.

Ziekenbezoek, een leuk knuffelbeest geven, kop op zeggen tegen beter weten in, en stiekum weten dat dit de laatste keer zou kunnen zijn. En uiteindelijk ook was....

Dan de begrafenis. De enorme stoet mensen, de overvolle kerk, de kist met bloemen, en misschien wel honderden knuffelbeesten eromheen.
Ik had dit al vaak meegemaakt, mijn halve familie was die weg al gegaan. Maar dit was zo gruwelijk anders, dit kon niet, dit mocht helemaal niet.

De kerkdienst, met zelf gekozen teksten, zelf gekozen muziek, ik heb "tears in heaven "en "I'll be there "jarenlang niet kunnen horen. Ik gooide echt de radio uit.

En dan de laatste uittocht, waarbij iedereen een knuffel mee krijgt om mee naar het graf te dragen. Drie keer raden welke knuffel ik in mijn handen kreeg......had hem een paar weken daarvoor zelf nog gekocht....
En dan herinner ik me hoeveel pijn verdriet kan doen. Echt pijn, alsof er iets brandt Misschien wel zoveel pijn dat ik vanaf dat moment niets meer weet, daar houdt het gewoon op. En misschien moet dat ook wel zo zijn.

Vele avonden had ik al reeds een voorloper op mijn huidige waterbed. maar het meeste water lag op het hoofdkussen ;-)

En ik besef nu pas dat ik dit verhaal nog nooit volledig aan iemand heb verteld, omdat ik het gewoonweg niet kon. En iets zegt me dat ik het nog niet kan.

Zolang geleden, en er zijn weken, maanden dat ik er niet eens meer aan denk. De twee eerdergenoemde liedjes kan ik gewoon horen, maar laat me maar niet meer denken aan die kist vol knuffelberen. Laat ik dat maar gewoon vergeten.

Wie weet komt mijn passie voor knuffelberen daar wel vandaan. Wie zal het zeggen.

Ik heb in de loop van de tijd veel mensen zien gaan, zowel prive als op mijn werk, en best veel waren er niet ouder dan veertig.
Maar toch blijft dit verhaal een enorme indruk op me maken.

En daarom moest ik hier vroeg of laat wel een blog van maken.Bij deze, enne uiteraard opgedragen aan de hoofdpersoon.

Toch ben ik blij dat ik haar gekend heb.

Kinderen ?????

Beste lezers, ik moet, ik kan het niet langer uitstellen, ik ontplof, ik moet mijn energie kwijt !!!

Ik erger me al geruime tijd aan de mentaliteit in dit land en een weinig groot geheim is ook dat ik me regelmatig erger aan de positie waarin kinderen in dit land geplaatst worden.
Het zijn niet meer de kleine mensjes die heel veel moeten leren van bijvoorbeeld hun ouders. Nee, heel vaak zijn het de belangrijksten in de samenleving, degenen die de vakanties bepalen ( "als de kinderen het maar leuk vinden ') , ben je in gesprek en er komt een kind binnen die meteen begint te praten, ben je in veel gevallen acuut alle aandacht kwijt. Kinderen zijn het middelpunt.
Kinderen moeten zich niet meer bescheiden opstellen, nee, ze moeten het liefst grootschreeuwerig hoog van de toren blazen. dan pas zijn de ouders trots. Ze moeten immers wel, ze hebben niets te vertellen, de kinderen zijn de belangrijksten in de samenleving.

Oke, kindermenu's, kindercampings,kindertv, stadsactiviteiten die eigenlijk vooral op kinderen zijn gericht, ik ben er al aan gewend.

In mijn opvoeding moest ik gewoon mijn mond houden als "de grote mensen praatten ". tegenwoordig is het andersom.

UItzonderingen bevestigen gelukkig ook hier de regel, en gelukkig , godzijdank, er zijn nog ouders die vinden dat hun kinderen heel veel moeten leren. En pas moeten bepalen als ze veel geleerd hebben.

Kijk ik toch zojuist naar de "rijdende rechter '. Alleen de naam al van dat programma. Is dat net zoiets als een fietsende gynaecoloog ??????? Of een paaldansende pedicure ??
Maar goed, toch kijk ik, en op dat moment zakt mijn vertrouwen in de Nederlandse samenleving definitief.

Het gaat vanavond over een kind, nou ja, is dat een kind??, een ontzettend verwend kreng, die een rechtzaak aangaat tegen de uitbaatster van een muziektent. Hij sloopt met zijn vriendjes de boel daar en de uitbaatster stuurt hem weg.
Dus stapt het kind, 10 is hij, naar de rechter. Oke, de rijdende, maar officieel is het nog steeds een rechter.
Vervolgens vertelt ie met een houding als een arrogante zestiger dat ie eist dat ie daar gewoon mag komen.Hij zegt dat de uitbaatster het prima doet, maar dat ie niet accepteert dat ie daar weggestuurd wordt. Daar is het ettertje op tegen.

En het ergste: dit wordt serieus genomen. De RR (lees: rijdende rechter) maakt hier een uitzending van, er zitten gemeenteraadsleden in de zaal, en tientallen dorpsbewoners. De
uitbaatster begint te huilen omdat ze zich zo onrechtvaardig behandeld voelt. De gemeenteraadsman roept dat er toch ergens anders een speelplek is. Maar het kind denkt er niet over "dat hele eind te rijden naar die andere plek".
Ik denk dat op dat moment mijn al korte haar helemaal recht overeind stond.

En dan komt de climax: het arme kind , waarvoor ik maar een oplossing heb ( laat ik het kindvriendelijk brengen : in de zak van sinterklaas naar Spanje en noooooooit meer terugkomen ) begint te huilen. Want hij vindt het zo erg dat iedereen tegen hem is..........
En meteen vinden alle mensen in de zaal het zielig, en de verslaggeefster van het programma kaffert twee dames uit omdat zij het arme kind niet beschermen. En ook de RR vindt het zielig voor zo'n kind.

Luister beste mensen !!! Een kind van 10 dat een rechtzaak aangaat omdat ie niet in een muziektent mag voetballen is geen kind meer. Dat is een verminkte volwassene, die nog heel veel zou moeten leren maar dat waarschijnlijk nooit meer doet.

Heeeeeellpppp waar is die tijd dat kinderen hun mond moesten houden als de grote mensen aan het woord waren ....


Ik heb nog een halve fles champagne staan en die gaat nu naar binnen.

Bedankt, kind van 10 door jou word ik een alcoholist. Ik geloof dat ik de rijdende rechter maar eens ga bellen.
Of de kauwende kinderlokker...........(6)

de ecologische hitparade

21 jan, 09:10

Mensen staan bovenaan de ecologische ladder.
zeggen mensen .

Steeds vaker betwijfel ik of dat ook zo is. Het is natuurlijk erg makkelijk om jezelf bovenaan te plaatsen op een hitlijst die je zelf bedacht hebt. maar klopt het dan ook ?
Ik weet het echt niet. Want waarop baseren wij deze wetenschap? mensen zouden intelligentie hebben, en daardoor een dimensie meer.

Om een persoonlijk voorbeeld te geven van onze intelligentie en de reden waarom wij op nummer 1 van de ecologische top 2000 staan:
De OV chipcard. natuurlijk al mislukt voor de invoering, door een geretardeerde kleuter ( op nr 2 in de ecologische top 2000 ) binnen een uur te kraken en te kopieren. Maar mijn regio gaat het verplicht stellen en aangezien ik zeker tweemaal per jaar met het openbaar vervoer reis, wilde ik dus dat ie automatisch werd opgeladen. Dus een formulier ingevuld. Geen resultaat, Ja, ik had het ook opgestuurd ! Nogmaals een formulier ingevuld en opgestuurd, weer geen resultaat. Vervolgens online geprobeerdm oplaadbedrag 20 euro per keer, en alles liep vast. Een dag later nogmaals, en ik moest een cent overmaken per ideal om mijn adres te checken.
Zo gevraagd zo gedaan, en niets meer gehoord. Ik zou een mail krijgen met een activeringslink maar die kwam niet. Klacht ingediend, maar aangezien de klantenservice het waarschijnlijk extreem druk heeft duurde het minstens 5 dagen voor ik antwoord kreeg. Het werd doorgestuurd dus kon wat langer duren dan normaal.
Een dag later ligt er een enveloppe in de bus. Ik had een opwaardering van 10 euro gevraagd ( niet dus), en moet nu met het hele pakket papieren naar en servicecentrum van de RET . Daar kan de zaak geactiveerd worden. Waarom dan online regelen zou je zeggen ?

Nou dit soort intelligentie zorgt er nu voor dat wij veruit op nummer 1 staan.
Ik denk vaak dat dolfijnen slimmer zijn, en misschien wel veel meer ontwikkeld. Het leuke is namelijk dat de wetenschap nog lang niet alles weet. Dus weten ze ook niet of een dolfijn misschien nog wel tienmaal slimmer is dan nu bekend is.
Maar wij blijven nog wel even bovenaan staan. Want wij hebben tv, wij hebben computer, wij hebben radio. En dat maakt ons leven, dat natuurlijk gezien zo gruwelijk verarmd is, tenminste weer wat completer.

Dolfijnen hebben dat niet nodig. Die zwemmen, eten als ze zin hebben, spelen als ze zin hebben en communiceren middels een zeer geavanceerd systeem van sonar.
Maar wij hebben intelligentie. De natuur wordt gesloopt, het klimaat door ons aangepast, ons bestaan bedreigd door uitstoot van van alles, en de wereldbevolking houden we in stand door diverse oorlogen, en hongersnood. In het westen richten zakkenvullende managers met
arrogantie bedrijven te gronde, pionierende en eveneens zakkenvullende bankmanagers hebben de kredietcrisis veroorzaakt. De huizenmarkt stort in. Want wij hebben intelligentie.

Als we het nu eens zo bekijken : mensen zijn eigenlijk een zelfvernietigende domme diersoort, die denkt in groepsverband te leven maar in werkelijkheid zo solitair is als de pest. Ze vernielen alles om zich heen en pretenderen heel slim te zijn.
Dolfijnen zwemmen rustig rond, voorzover dat niet verziekt wodt door mensen, leven vriendelijk naast elkaar, hebben eten, kunnen spelen, hebben geen behoefte aan tv, want wie weet wat ze allemaal met de sonar kunnen. En hebben ook sex, iets wat menig mens moet ontberen.

Ik denk dat de Dolfijn op nummer 1 staat in de ecologische top 2000, en de mens zakt steeds verder naar een van de onderste plekken. Ergens net boven de ratten en de krijsende kraaien.
Want wij zijn intelligent.......